Mindfulness wywodzi się z sanskryckiego słowa smrti – pamiętanie, przypominanie sobie. W języku angielskim ma wiele synonimów: wakefulness” (czujność), attention (uwaga, zainteresowanie), alertness (gotowość), observation” (obserwacja), „consciousness (przytomność), awareness” (świadomość).
W języku polskim brak odpowiedniego, oddającego rzeczywistość, tłumaczenia tego słowa. Najczęściej, mindfulness określa się jako „uważną obecność”, „pełną obecność” czy też „uważność” a najczęściej powtarzanym cytatem są ponownie słowa Jona Kabat-Zinna:
“Uważność oznacza bycie skoncentrowanym w określony sposób: świadomie, tu i teraz, bez wartościowania i osądzania.”
“Może się wydawać, że bycie uważnym wymaga całkowitego opróżnienia umysłu, czyli pozbycia się myśli i emocji, które w nim w tej chwili istnieją, i przeniesienia się w inny stan świadomości. Tak jednak nie jest i nie trzeba przenosić się w jakieś inne, lepsze miejsce. Uważność nie wymaga skomplikowanych praktyk medytacyjnych. Nie chodzi w niej o to, by mieć pusty umysł lub tłumić myśli i uczucia (…). Uważność to takie przeżywanie życia, które sprawia, że jesteś obecny tu i teraz (…). Uważność to życie w danej chwili ,a nie życie chwilą. Gdy żyjesz chwilą, nie liczą się skutki. Robisz coś, by poczuć się dobrze teraz, w tym momencie. Często jednak ze zdziwieniem odkrywasz, że z takiego postępowania wynikają konsekwencje, które musisz ponieść. Gdy natomiast ŻYJESZ W DANEJ CHWILI, wiesz, że prowadzi cię ona ku następnej chwili; że życie to seria połączonych ze sobą chwil. Podejmujesz świadome decyzje – wynikające z twoich przekonań i wartości – i bierzesz odpowiedzialność za swoje wybory” G. HASSON
“Jak to niebawem zobaczysz, sama intencja praktykowania w sposób delikatny, lecz konsekwentny – bez względu na to, czy danego dnia masz na to ochotę, czy nie – jest rodzajem dyscypliny o uzdrawiającym działaniu. Bez takiej motywacji, szczególnie na początku drogi, uważność z trudem zapuszcza korzenie i z trudem staje się czymś więcej niż pewną koncepcją lub wyobrażonym scenariuszem niezależnie od tego, jak bardzo atrakcyjna filozoficznie może nam się wydawać.” Jon Kabat Zinn
Mindfulness to przytomność umysłu, rozwijana przez szczególnego rodzaju skupienie uwagi, skupionej celowo na tym, co jest w teraźniejszości, bez osądzania czegokolwiek.
Istotą uważności jest głębokie esencjonalne bycie i słuchanie, pielęgnowanie zażyłości z chwila obecną z tym co dzieje się w Tobie i Twoim życiu, pielęgnowanie tego tak jak skarbu który liczy się najbardziej bo przecież to Twoje życie.
To jedna z wielu możliwych form medytacji systematycznego skupiania uwagi dzięki czemu wpływamy na jakość swojego doświadczenia i ewentualnie go zmieniamy aby dzięki temu w pełni przeżywać swoje człowieczeństwo, związki z innymi i całym światem.
Dla mnie  Kasi osobiście mindfulness to związek pełen miłości i zaangażowania z życiem które toczy się chwila po chwili tu i teraz, związek z jego unikatowością, autentycznością, związek z własną istotą ,z sercem, ciałem i umysłem otulony postawą życzliwości i wdzięczności.
Gubimy swoje bezcenne życie, zagubieniem nazywam chwilową utratę kontaktu ze sobą samym i pełnią chwili obecnej z naszą teraźniejszością, w zamian pogrążamy się w mechaniczności, mechanicznie żyjemy, jemy, wchodzimy w relacje, działamy i postępujemy, myślimy i odbieramy świat.
Zrywamy łączność z tym co w nas najgłębsze i co stwarza najwspanialsze możliwości dla naszej inwencji uczenia się i rozwoju którego celem jest wzrost i dobrostan obecny w naszym codziennym życiu.
Obudzenie się z tego snu, chaosu jest celem praktyk mindfulness, medytacji, systematycznego doskonalenia przytomności, świadomości chwili obecnej, od ponad dekady zmienia to moje życie, stało się moją filozofią i pasją którą rozwijam u boku najznakomitszych nauczycieli tak w kraju jak i zagranicą.
Kocham to co robię, uwielbiam dzielić się z Wami moimi doświadczeniami, wglądami i zdobytymi kompetencjami prowadząc liczne warsztaty i szkolenia oraz odosobnienia, każdego dnia tworząc moją szkołę Yoga & Mind miejsce mocy, rozwoju osobistego i duchowego.
Zapraszam podążaj ze mną wytaczając sobie inną, nową piękną ścieżkę uważnego życia, ścieżkę bliższą twojej wewnętrznej istocie, ścieżkę duszy, serca TWOJĄ ŚCIEŻKĘ.
Każdy z nas musi wytyczyć własny szlak, który będzie odpowiadał temu, do czego jest gotowy i co będzie według niego najlepsze na teraz.
Na medytacje i techniki mindfulness musisz napewno być gotowym, musisz być gotowy szczerze słuchać uważnie swojego własnego głosu, własnego serca, własnego oddechu być dla nich obecnym bez konieczności ciągłego zagłuszania ich robieniem czegoś lepszego czy innego.
Mindfulness wytycza ścieżkę  prowadzącą do większej równowagi emocjonalnej i mądrości, wymaga gotowości do głębokiej obserwacji bieżącej chwili, bez względu na to co za soba niesie, z życzliwością, otwartością, dla siebie i wobec wszystkich możliwości.

 

Mindfulness, czyli uważność lub uważna obecność, jest rodzajem intencjonalnej świadomości wyłaniającej się w momencie, w którym skupiamy całą swoją uwagę na tym co dzieje się w nas samych i w naszym otoczeniu, w chwili obecnej i bez oceniania. W praktyce oznacza ona po prostu uważne obserwowanie rzeczy takimi jakimi one są w danej chwili, a nie takimi jakimi chcielibyśmy aby były, a umiejętność ta dotyczy szczególnie tych aspektów życia, które z reguły ignorujemy lub traktujemy jako oczywiste.
Uważność pozwala nam na zauważanie własnych stanów emocjonalnych oraz automatycznych myśli, które krążą wciąż wokół tych samych zdarzeń i które mogą być źródłem doświadczanego stresu i obniżonego nastroju. Zauważanie ich, a następnie zatrzymanie się i powrót do stanu równowagi.
Dzięki praktyce uważności stajemy się bardziej świadomi otaczającej nas rzeczywistości i dostępnych możliwości oraz uczymy się dokonywać świadomych wyborów w miejsce reagowania na bodźce zewnętrzne. Regularne ćwiczenia sprawiają, że nasze życie staje się lepsze, jesteśmy bardziej szczęśliwi, zdrowsi, poprawiają się nasze relacje z innymi.
Uważność na drugiego człowieka i otaczający świat otwiera nas na poznanie, którego nigdy wcześniej nie byliśmy w stanie doświadczyć. Kontakt z własnym ciałem i emocjami uspokaja, a dystans, którego nabieramy sprawia, że stajemy się bardziej otwarci i życzliwi. Praktyka uważności uczy nas wchodzenia w stan bycia, w miejsce ciągłego działania, co sprawia, że otwieramy się na własne emocje i potrzeby. Pozwala nam także zrozumieć, że emocje nie są naszym wrogiem, ale delikatnym, intymnym połączeniem z naszym ciałem, w podróży i doświadczeniu bycia ludzką istotą.